Złoto

Ściśnięte w sercu gwiazdy dojrzewa eksplozją.

Nie było go u źródeł, gdzie młodość kosmosu

w prostocie skryta trwała. Wodoru obłokom

eony wzięła zmiana struktury pierwotnej,

gdy pyły się wzywały, dawały pieśń brzaskom.

Wpierw światła było więcej, jednakże ze złota

deszczami nie padały rozbłyski początku.

Materia w wyspach gasnąc zaczęła wirować

i wtedy nowe formy lepiła wśród chłodu

na wyspach swoich ciężkich, nabrzmiałych od ognia.

Gdy kula gazów jasna zbytnio się zwiększyła,

niszczyła siebie samą , wpadała w swe trzewia,

aż głodu nadmiar pękał i tryskał w głąb zimna

rzucając w przestrzeń mroczną atomów swych echa

i biegło z krzykiem złoto w żelaznych rozkwitach.

Powstała nowa gwiazda wśród wieńca swych planet,

jej światło wnet ożyło, gdy grzało skalne globy

przez wieków sennych tysiąc. W doliny zgęstniałe

spojrzały świtu dzieci, umiały w myśl wpoić

na niebie krąg błyszczący ich życiem tak młodym.

Nazwały go więc bogiem, księżyca małżonkiem

osady swe wznoszące, słoneczne istoty.

Znaleźli łzy wśród dolin z plemienia śmiałkowie,

tak kruszcu krople żółte wzbudziły głód mocny

na trwały metal władcy, wezwanie do wojen.

I wiele mieli racji przodkowie nas samych,

gdy miękki ciężar złota zachłannie spiętrzali

w kamiennych skarbcach fortec z wysiłkiem ciosanych,

bo nawet skała mija, gdy kruszec bez skazy

pokoleń setki widzi bez żadnej swej zmiany.

Z umarłej gwiazdy pieca unosi moc rzadką,

wśród lasów wichrem gnanych, nietrwałych rzek nurtów

pradawny płacz słoneczny. Nie skryje się łatwo

na ziemi nagłych przemian, wśród ciągłych przebudzeń

przyrody płodnie kruchej, zazdrosnej o trwałość.

Jacek Tabisz

17 czerwca 2009